ബേങ്കളൂരിലെ ആദ്യത്തെ വീട്ടിലേക്ക്

കാബ് വരുന്നതും നോക്കി കുറേ നേരം അവിടെ നിന്നു.
വെറുതേ നിന്നു കാലു കഴച്ചതു മിച്ചം.

ഹേയ്..അല്ല..
വേറേ വാനുകളൊന്നും വരാതിരുന്നതു കൊണ്ടല്ല...

വന്നവന്മാര്‍ ഒക്കെ..
‘ബൊമ്മനഹള്ളി, ബൊമ്മസാന്ദ്രാ..” എന്നു മാത്രം വിളിച്ചു കൂവിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരെണ്ണം പോലും BTM പോണതില്ല.

ഹും..ബാംഗ്ലൂരില്‍ ചെന്നാല്‍ ഓരോ സാധനങ്ങള്‍ക്കും ഓരോ സ്‌ട്രീറ്റാണെന്ന് കേട്ടിരുന്നു.
അതായത് കോടാലി വില്‍ക്കുന്ന കടകളെല്ലാം ഒരു റോഡില്‍... (അതേത് റോഡ് ?)
പിച്ചാത്തിക്കടകള്‍ വേറൊരു റോഡില്‍..

ഈ ‘ബൊമ്മ’കളൊക്കെ വില്‍ക്കുന്ന സ്ഥലമായിരിക്കും ബൊമ്മനഹള്ളിയും ബൊമ്മസാന്ദ്രയുമൊക്കെ.. ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ചു.

മൂടല്‍മഞ്ഞു പുതപ്പിട്ട സില്‍ക്ക്ബോര്‍ഡ് ജംഗ്‌ഷന്‍ നോക്കിയാല്‍ കാണാവുന്ന ദൂരത്താണ്.
ഞാന്‍ ഉണ്ണീ തന്ന റൂട്ട് മാപ്പ് ഒരിക്കല്‍ കൂടി വിടര്‍ത്തി...

വേണമെങ്കില്‍ നടക്കാവുന്ന ദൂരമേയുള്ളൂ എന്നാണല്ലോ ഇഷ്‌ടന്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.
നടക്കുക തന്നേ..
കോച്ചി വിറക്കുന്ന ഈ തണുപ്പത്ത് ഇത്തിരി ചൂടും കിട്ടും..
ഭണ്ഡാരക്കെട്ടും തൂക്കി ഞാന്‍ നടപ്പു തുടങ്ങി..

സില്‍ക്ക് ബോര്‍ഡില്‍ നിന്നും വലത്തേക്ക്..
ഇത്തിരി കേറ്റമാണ്..എങ്കിലും വലിയ കുഴപ്പമില്ല.
അല്ലേലും DYFI -യുടെ കാല്‍നടജാഥയുമായി,
പാലായിലേയും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലേയും കുന്നും,മലയുമൊക്കെ കയറി നടന്ന എനിക്ക്,
ഈ കേറ്റമൊക്കെ ഒരു കേറ്റമാണോ...
ചുമ്മാ ടോപ്പ് ഗിയറില്‍ നട നട...

BTM ബസ് സ്‌റ്റാന്‍ഡ് കണ്ടു..പിന്നേം കയറ്റം..
കുന്നിനു മുകളിലെത്തിയപ്പോ നാലും കൂടിയ ജംഗ്‌ഷനില്‍ ബോര്‍ഡ് കണ്ടു..
ഇടത്തേക്കുള്ള റോഡില്‍...

“ഉഡുപ്പി റെസ്‌റ്റൊറന്റ്’
(അന്ന് ആ റോഡിലുള്ള ആദ്യത്തെക്കടയാണ് ഉഡുപ്പി..ഇപ്പൊ എത്ര മാറ്റം അവിടൊക്കെ..)

അങ്ങനെ 2nd സ്‌റ്റേജ് കണ്ടു പിടിച്ചു. 6th main-ല്‍ തന്നാണ് ഉഡുപ്പി. ഇനി 6th cross കണ്ടുപിടിക്കണം.

ഹോട്ടലിലേക്ക് ഒന്നു പാളി നോക്കി. സംഭവം വെജിറ്റേറിയന്‍ ആണ്..
പൊറോട്ടയും ബീഫ് ഫ്രൈയും കിട്ടില്ല..
ങാ..വല്ലപ്പൊഴും വന്ന് മസാലദോശയും, നെയ്‌റോസ്‌റ്റും അടിക്കാം.

ഞാന്‍ മുമ്പൊട്ട് നടന്നു...
നല്ല മനോഹരമായ റോഡ്..

1st cross കണ്ടു, 2nd കണ്ടില്ല...പിന്നെ 3rd cross , 4th cross,
പിന്നെ 7th cross !!
കര്‍ത്താവേ.. ചുറ്റിയോ..?
6th മിസ്സായാ..
ഇത്തിരി കൂടി നടന്നു നോക്കാം.

അതാ വരുന്നു 5th cross, പിന്നെ 5th -A cross..
പിന്നെ..നമ്മുടെ 6th.

അതിനു എതിര്‍വശത്ത് അടയാളം പറഞ്ഞിരുന്ന പോലെ ‘അയ്യങ്കാര്‍ ബേക്കറി’.
6th cross നല്ല വ്ര്‌ത്തിയുള്ള റോഡാണ്..

ഇടതു വശത്ത് ഒരു കൊച്ചു കളിസ്ഥലം..
കുറേ കുട്ടികള്‍ അവിടെ പന്ത് തട്ടിക്കളിക്കുന്നു.
സായിപ്പുകുട്ടികളാണെന്ന് തോന്നുന്നു..
നല്ല സുന്ദരക്കുട്ടന്മാര്‍..

അതിനു പിന്നില്‍ ഒരു പാര്‍ക്കിന്റെ പണി ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു.
തല്‍ക്കാലം കുറേ സിമന്റ് ബഞ്ചുകളും, കാട്ടുപള്ളകളും, മരങ്ങളും മാത്രമേ ഉള്ളൂ....

വലതുവശത്തായി നിരനിരയായി മുട്ടിമുട്ടി നില്‍ക്കുന്ന വീടുകള്‍..
ഇനി ഇതില്‍ നിന്നും #23 കണ്ടു പിടിക്കണം.

അങ്ങനെ നോക്കി നടന്ന് അതു ഞാന്‍ കണ്ടെത്തി..
#23..
ബാംഗ്ലൂരിലെ എന്റെ ആദ്യത്തെ വീട്!!

3സൊപ്പുപെട്ടികള്‍ ഒന്നിനു മുകളില്‍ ഒന്നായി വച്ച പോലെ..
3 നിലയുള്ള ഒരു കൊച്ചുകെട്ടിടം.
ഒരുകുഞ്ഞുമുറിയുടെ വീതിയേ കാണാനുള്ളൂ.
2 അടി വീതിയുള്ള ചെറിയ പോര്‍ച്ചില്‍ തിക്കിനിറച്ച് നാലഞ്ചു ബൈക്കുകള്‍ വച്ചിരിക്കുന്നു.
അതിലൊന്ന് ഉണ്ണിയുടെ ഹോണ്ടാ സ്ലീക്കാണെന്ന് ഞാന്‍ കണ്ടെത്തി..
ഈ ബൈക്കുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ വാതിലിനടുത്തെത്താന്‍ പ്രയാസം തന്നെ..


ആദ്യത്തെ രണ്ടുനില തങ്ങളുടേതാണന്നും,
മുകളിലത്തെ നിലയിലാണ്‌ എല്ലാവരും ഉറങ്ങുന്നതെന്നും
ഉണ്ണി പറഞ്ഞിരുന്നു.

ഞാന്‍ മുകളിലേക്ക് നോക്കി..
മുകളിലേക്ക് കയറാന്‍ പുറത്ത് കൂടെ സ്‌റ്റെപ്പുകള്‍ ഉണ്ട്.
മുകളിലേ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ നിറയെ തുണീകള്‍ ഉണങ്ങാനിട്ടിരിക്കുന്നു.
കൂടുതലും അണ്ടര്‍വെയറുകള്‍ ആണ്.

ബാല്‍ക്കണിയിലേക്ക് തുറക്കുന്ന ഒരു വാതില്‍ ഉണ്ട്.
ഞാന്‍ മെല്ലേ സ്‌റ്റെപ്പുകള്‍ കയറി മുകളിലെത്തി..
തുണികള്‍ വകഞ്ഞു മാറ്റി വാതില്‍ക്കല്‍ എത്തി.

വാതിലില്‍ മാന്യമായി 3 പ്രാവശ്യം മുട്ടി ഞാന്‍ കാത്ത് നിന്നു.
ഇല്ല.. അനക്കമൊന്നുമില്ല..

5 മിനിറ്റിനു ശേഷം ഞാന്‍ പിന്നെയും മുട്ടി..
ഇത്തിരി കൂടി ശക്തിയില്‍...
അതിനും പ്രതികരണമൊന്നുമുണ്ടായില്ല.!

പിന്നെയും കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ ശക്തിയില്‍ ക്ര്‌ത്യമായ ഇടവേളകളില്‍ ഞാന്‍ വാതിലില്‍ തട്ടി.
ഒടുവില്‍...
ഒടുവില്‍ ആരോ വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നടുക്കുന്ന സ്വരം ഞാന്‍ കേട്ടു.
പിന്നെ കുറ്റിയെടുക്കുന്നതിന്റേയും..

ആരാവും വാതില്‍ തുറക്കുക എന്ന ആകാംഷയില്‍..
ഒരു “ഗുഡ് മോര്‍ണിംഗ് “ പറയാന്‍ റെഡിയായി ഞാന്‍ നിന്നു.

(തുടരും)